نفس

ﺗﺠﺴﻢ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺗﻮ اﻳﻮون ﺧﻮﻧﻪ رو ﺗﺨﺘﻰ ﻛﻪ ﭘﻨﺎه ﻫﺮ دوﻣﻮﻧﻪ ﺳﺮت رو ﺷﻮﻧﻪ ﻣﻪ ﺧﻴﺮه ﺑﻪ اﺑﺮا ﻣﮋه ﻫﺎ داره ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﺑﻪ اﺑﺮا ﮔﺮﻓﺘﻰ روی ﭼﺸﻤﺖ اﺳﺘﻜﺎﻧﻮ رﺻﺪ ﻛﺮدی ﺗﻪ اﻳﻦ ﻛﻬﻜﺸﺎﻧﻮ ﻧﮕﻪ ﻣﻴﺪاری ﺑﺎ ﺧﻨﺪت زﻣﺎﻧﻮ ﻣﻴﮕﻢ دﻳﺪم ﻳﻪ ﺷﺐ ﺧﻮاب اﻟﻧﻮ ﻳﻬﻮ ﺑﺮق ﺗﻮ ﭼﺸﺎت ﺟﻮن ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﺳﻜﻮﺗﺖ ﻣﻰ ﺷﻜﻨﻪ ﺑﺎرون ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮدوﻧﻰ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﺗﻮ ﺑﺎرون ﺧﻴﺮه ﻣﻰ ﻣﻮﻧﻰ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﻣﻰ ﺑﺎرن ﻗﻄﺮه ﻫﺎ روی ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻣﻰ ﭘﻴﭽﻪ ﺗﻮ ﻫﻮا ﺑﻮی ﻣﻦ و ﺗﻮ داری از ﻓﻜﺮ ﻣﻦ اون ﭘﺮ ﻣﻰ ﺷﻴﻨﻢ ﻧﻢ ﻧﻢ ﻓﻘﻄ ﻳﺎدت ﻧﻴﺎد ﻣﺎ دورﻳﻢ از ﻫﻢ ﻧﮕﻮ اﻳﻦ آﺳﻤﻮن ﻛﻪ ﺻﺎﻓﻪ ﺻﺎﻓﻪ ﺑﺬار ﻗﻠﺒﺖ واﺳﺖ روﻳﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻓﻪ ﻛﻪ روﻳﺎ ﺷﻌﺮ ﻣﻴﺸﻪ ﺧﻮﻧﺪ و ﺣﻆ ﻛﺮد ﻫﻤﻴﻦ روﻳﺎ ﭼﻘﺪر ﻣﺎ رو ﻋﻮض ﻛﺮد ﻫﻨﻮز اون ﻫﺪﻳﻪ رو دارم ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻰ ﺑﺴﻮزوﻧﺶ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻦ ﻧﻴﻮﻓﺘﻰ ﻫﻨﻮز اون ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﻫﺎ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﻦ ﻣﻨﻢ ﻳﺎدت ﻣﻴﻮﻓﺘﻢ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻳﻬﻮ ﺑﺮق ﺗﻮ ﭼﺸﺎت ﺟﻮن ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﺳﻜﻮﺗﺖ ﻣﻰ ﺷﻜﻨﻪ ﺑﺎرون ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﻧﻔﺲ داره ﺧﻴﺎﻟﺖ راه ﻣﻰ ﮔﻴﺮه ﺗﺎ ﺟﻮن دارم ﻧﻤﻰ ذارم ﺑﻤﻴﺮه