هفتاد و دو پروانه حسین فخری

هفتاد و دو پروانه پروانه ی فرزانه شمع رخ حق دیدن رفتند چو مستانه رفتند همه مه رویان لا حول و لا گویان آن منزل توست نی این رفتند از این خانه از ساغر دل داده مدهوش و افتاده از پیر خراباتش تا کودکِ دردانه پیراهن خودبینی از تن بدر آوردند تا که نشود حایل بین خود و جانانه رفتند چو کبوترها مستانه و بی پروا با آن که بدانستند دامی است و بی دانه این نی که فنا باشد در عین بقا باشد