میزنم دم ز علمدار رشید حرمش حاج محمود کریمی

می زنم دم ز علمدار رشید حرم عشق شه با کرم عشق مه محترم عشق صفای قدم عشق چکد از لب او بر لب پیمانه نم عشق همان شاه که باشد سر دوشش علم عشق نگار دل زارم صفا بخش مزارم ‌بجز عشق جمالش به دل خویش ندارم ‌قرارم بهارم شعارم همه دار و ندارم که باشد شب اول قبرم به کنارم دلم عاشق رویش شدم بنده کویش دلم بسته به مویش ، ‌قدح نوش سبویش شتابان دل زارم همه شب جانب کویش ‌چنان برگ خزانی است روان در دل جویش ‌ندارم به خدا جز هوس دیدن رویش ‌مرا کشته به والله علی واری خویش ‌اباالفضل امیرم امیر بی نظیرم که جز عشق رخش در دل خسته نپذیرم چه خوش باشد اگر باز زنده با دو سه تیرم که صیدش شوم و و زیر قدمهایش بمیرم ز غیرش همه سیرم ‌دل از مهر خدایی اباالفضل نگیرم ‌علمدار اباالفضل سپه دار ‌جهانگیر و جهاندار ‌بود دلبر و دلدار مرا یار و مددکار ‌طپش های دل حیدر کرار ‌شده در حرم فاطمه پرگار